Joanneke, Lisanne, Stefan, Krista, en Erik vormen samen met Michiel de Leeuw en Dick van Broekhuizen de Kunstclub, zo noemen we ons kortweg. Eigenlijk heet de cursus ‘De Kunst van het Geloof’. Michiel is theoloog en Dick is kunsthistoricus, en vorig jaar hebben zij op een mooie zomeravond een programma in elkaar gedraaid waarbij Michiel zich ontfermt over tekst en uitleg en Dick over plaatjes en uitleg. De onderwerpen die ze kozen verenigen beide werelden: eerst lezen, het liefst ook tussen de regels door, tekst bevragen, en soms ook buiten het Boek om lezen, en dan in een volgende bijeenkomst datzelfde onderwerp afgebeeld zien in schilderijen, beeldhouwkunst en uitgebeeld horen in muziek.
Wat er zoal langs is gekomen? We begonnen met de schepping en de Genesisverhalen en het maakproces van een kunstenaar, dan richting kerst de profetieën waarin we het geboorteverhaal van Christus al aangekondigd horen en de kerstvoorstellingen van de Vlaamse Primitieven, daarna de Psalmen in tekst en op muziek. En in de 40-dagentijd hebben we natuurlijk over passieverhalen gelezen en gepraat. En bij die tijd voor Pasen hoort natuurlijk de Mattheus Passion. Dachten wij tenminste… Maar van de club kregen we toch het idee dat we die Mattheus Passion maar lekker zelf moesten gaan luisteren en zingen. Nou, eigenlijk hebben ze wel gelijk. We gaan gewoon wat anders doen. Wat dachten jullie van een kleine geschiedenis van de fotografie en dan speciaal de fotografie van het lijden? Dat hebben we dus gedaan twee weken geleden. “Interessánt, vin-je niet?” is dan een zin die je veel hoort van Dick. Wat doet de uitvinding van de fotografie met de schilderkunst? Hoe dichtbij kan het lijden worden gebracht in de nieuwsfotografie, en wat gebeurt er dan met ons, de toeschouwer? Worden wij ook betrokken bij wat er op de foto gebeurt? En sterker nog: maakt het ons ook verantwoordelijk voor wat wij op de foto zien? Hoe ver kan een fotograaf gaan: biedt hij de helpende hand of maakt hij die ene foto die de hele wereld over gaat? Wel, dat soort vragen. En dat alles natuurlijk vergezeld van veel thee, koffie en koek en chocola. En nog meer chocola.
En nu we het toch over eten hebben, da’s ook iets wat we graag doen. Na het Kerstdiner bij Dick en Ans thuis, is het toch echt weer tijd voor een Paasdiner. Iedereen neemt een menu-onderdeel mee. We kijken nu al uit naar de zelfgemaakte Vlaamse frieten van Dick en de tiramisu van Michiel. En wat er bij deze groep ook bij schijnt te horen is het kaartspelletje Weerwolven. Zolang ze bestaan doen ze dat al vertelden ze ons, “stamt nog uit de tijd van Arnold.” Dus dat zal 6 april wel weer gebeuren, gaan we wéér wolven na het eten…
Jongeren 
